Yalnızlığa itiyor beni, etrafımda dönen herşey. Sevgim bile sevgisizliğe bürünmüş, tanınmaz olmuş. Ortada suçlu yok ama, eğer bulunması gereken bir suçlu varsa, biliyorum ki ben suça bürünmüş olacağım.

Düzeltmeye mecalim yok. Hızla ilerleyen hayata alışmak adına kendimi tanıyamaz olmuşum. Geçmişim, geleceğimi tüketecekmiş göremez olmuşum.

Sevgiliye bile güzel günler gösterme vaadini çok görmüşüm. SEVMİYORSUN, dediğinde susmuşum..Bana neler olmuş da yok olmuşum ? 

Bu gece, mutluluğumu ve aşkımı ardımda bırakmışım. Ne yapacağımı bilmezmişim de, bunu hiçbir zaman bilememişim. GİTME, diyememişim de ardından kan ağlamışım, gözyaşlarımı içime akıtmışım.

Belirli olan bir şey var ki,  o  da, hızla yalnızlığa gidişim.. Elbet sevdiğimi de yalnızlığa itişim. Onun aşkının bana haram olduğunu nasıl da unutmuşum. Üstelik helalimken.

Şimdi nerede bulacaksın bakalım , gülen gözlerini sevgilinin.