[YORUMCUYUZ.NET | FORUM | Youtube | Dizi izle |indir download| Ödev Arşivi | Siyasi Forum | Eğitim Ögretim]

Yukarıdaki şiirin ölçüsü nedir?
Cevap: Yaklaşık dokuz santimetredir. (Lise 1)

Servet-i Fünun edebiyatı hangi edebi akımlardan etkilenmiştir?
Cevap: Elektrik akımından (Yaşar/Lise 3)

Türkiye'nin geçitlerini yazınız.
Cevap: Altgeçit, Üst geçit, yaya geçidi (Serkan/7)

Kanuni Fransa'ya neden kapitülasyon tanımıştır?
Cevap: Bir kadına yardım etmek için (Berat/İlkokul)

İzmir'i kim işgal etti?
Cevap: Gazeteci Hasan Tahsin (Barış/Orta3)

Ailenin reisi kimdir?
Cevap: Anam (Sabri/İlkokul3)

Koşma nedir?
Cevap: Yürümenin hızlı şekline koşma denir. (Samet/Lise1)

Canlıların en küçüğüne ne ad verilir?
Cevap: Bebek

Alüvyon nedir?
Cevap: Akarsu yataklarında sular toplanıp toplanıp giderler toplanıp toplanıp gitmezlerse alinyon denir

Haliç nedir
Cevap:Manzarası güzel ama çok pis kokan bir yerdir

[Ziyaretçi]

Yukarıdaki şiirin ölçüsü nedir?
Cevap: Yaklaşık dokuz santimetredir. (Lise 1)

Servet-i Fünun edebiyatı hangi edebi akımlardan etkilenmiştir?
Cevap: Elektrik akımından (Yaşar/Lise 3)

Türkiye'nin geçitlerini yazınız.
Cevap: Altgeçit, Üst geçit, yaya geçidi (Serkan/7)

Kanuni Fransa'ya neden kapitülasyon tanımıştır?
Cevap: Bir kadına yardım etmek için (Berat/İlkokul)

İzmir'i kim işgal etti?
Cevap: Gazeteci Hasan Tahsin (Barış/Orta3)

Ailenin reisi kimdir?
Cevap: Anam (Sabri/İlkokul3)

Koşma nedir?
Cevap: Yürümenin hızlı şekline koşma denir. (Samet/Lise1)

Canlıların en küçüğüne ne ad verilir?
Cevap: Bebek

Alüvyon nedir?
Cevap: Akarsu yataklarında sular toplanıp toplanıp giderler toplanıp toplanıp gitmezlerse alinyon denir

Haliç nedir
Cevap:Manzarası güzel ama çok pis kokan bir yerdir

Arkadaslarla yemekyiyecektik. Lokantaya gittigimde henuz kimse yoktu.. Bir
sure sonra kalabalik bir grup halinde geldiler. Opme faslinda o sirada
siparis almak uzere bekleyen garsonu da opmustum! Tabii kahkaha tufani
kopmustu. Iste o an benim bittigim andi.

************************************************** ********

Gece otobusle Istanbul'dan Izmir'e gidiyordum.Yanimda oturan da benim gibi
iri kiyim olunca komple vucut temasi oldu. Gecenin ilerleyen saatlerinde,
ikimiz de uyumusken, yanimdaki yolcu birden sicradi. Karimdan alisik
oldugum icin, 'Gecti bitanem. Ben yanindayim, yok bir sey' deyiverdim!
Adam
gozlerini aralayip dehsetle bana bakmisti. Iste o an benim bittigim andi.

************************************************** ********

Universite yillarim. Kulak rahatsizligimdan dolayi hastaneye gitmistim.
Doktor muayene esnasinda rahat olmam icin benimle sohbete basladi.
'Ogrenci misin?' 'Evet.' 'Hangi universite?' 'Uludag.' 'Ben de oradan mezun
oldum. Hangi bolumde okuyorsun?' 'İsletme' dedim ve bombayi patlattim: 'Siz
hangi bolumden mezun oldunuz?'
'Sence?' Iste o an benim bittigim andi.

************************************************** *******

Sabah ofiste telefonla konusuyordum. Telefonu omuzumla basimin arasina
sıkıstırmıstım. Elimin birinde cep telefonu, digerinde pogaca
vardi.Ceptelefonumu sarj etmek isterken sarj aletinin ucunu birden
pogacaya soktum!
Goren oldu mu diye kafami cevirince de mudurumle goz goze geldim.
Siritiyordu. Iste o an benim bittigim andi.

************************************************** *******
Lise 1. siniftaydim. Kimya dersinde "İsinan maddeler genlesir" konusunu
anlatan hocamiz, 'Ornegin pirinc' deyince atladim: 'Haklisiniz hocam yaa! 2
bardak pirinci isitinca koca bir tencere pirinc pilavi oluyor.' Hoca,
'Oglum bu yemeklik pirinc degil, metal olan pirinc' deyince butun sinif
gulmekten yerlere yatmisti.
Iste o an benim bittigim andi.

************************************************** ********

Eve gitmek uzere Bakirkoy dolmusu bekliyordum. Sigaramin kalmadigi aklima
gelince onunde durdugum Tekel bayiine girecekken minibus geldi. Apar topar
bindim. Sofore parayi uzatip, 'Bir Monte Carlo' dedim! Adam birkac saniye
yuzume bakip, 'Abi bu Bakirkoy'e gider' diye cevap verdi!
Iste o an benim bittigim andi.

1) Kurnazgiller:

Bu tipler genellikle sıranın sonu ile başı arasındaki farkı bilmiyormuş gibi yapıp sıranın en önüne geçerler. Otobüs geldiği anda sıranın diğer "sakinleri" ile göz kontağından olabildiğince kaçınıp müthiş bir kıvraklıkla otobüse ilk binen kişi oluverirler. Ayıplanası, protesto edilesi, ittirilip kaktırılasıdırlar... Bunların bir de "Kaynakgiller" diye bilinen çeşitleri vardır. Bunların ise sırada mutlaka bir tanıdıkları olur. Muhabbet ayağına bir sürü insanı geçip arkadaşlarının yanına konuşlanır ve otobüs gelinceye kadar ipe sapa gelmez muhabbetlerle olanı unutturmaya çalışırlar, ipe sapa gelemiyesicedirler...

2) Gargiller:

Bunlar bulundukları şehirde yol iz bilmezler. Genellikle bir akrabalarına ziyarete gelmişlerdir ve şehirlerarası otobüs garından akrabalarının evine taksi parası vermek istemediklerinden "Kurnazgiller" gibi sıranın en önüne konuşlanırlar. Otobüs geldiğinde şoförle otobüsün nereye gittiği konusunda uzunca bir muhabbete girip, sıranın geri kalanını epey bi süre bekletirler. Cimridirler...

3) Dakikgiller:

Hangi otobüs hangi durağa ne zaman gelir, ne zaman gider bilirler. Otobüs biraz geç kaldıysa homurdanmaya başlar ve otobüsün gelmesi gerektiği saati içeren sızlanmalarda bulunurlar. Söylene söylene otobüse bindiklerinde ise kalkış zamanını şoföre bağırarak iletmeye çalışırlar. Şoför tarafından genellikle kâle alınmazlar. Acelecidirler...

4) Kopangiller:

Otobüs sırasında bile üzerinde düşünecek, dalıp gidecek bir şeyler bulurlar. Kuyruk ne zaman ilerlese dürtülüp uyandırılmaları gerekir. Aslında çok insancıl tiplerdir. Ama bu tiplerle iletişim kurmak zordur. Bu yüzden sadece dürtülüp ilerlemesi konusunda uyarılasıcadırlar...  ( )

5) Minnetgiller:

Otobüs biletini almayı unutup, akşamın son otobüsü için beklenen sırada umutsuzca fazla bilet ararlar. Biri bilet verdiğinde ezik bir ifadeyle teşekkür eder, amaca ulaşmanın rahatlığı ve borçlu olmanın mahcubiyeti ile suskunlaşırlar. Yardım edilesicedirler...

hoca: oğlum! çık dışarı!
öğrenci 1: yok yazcak mısınız hocam?
hoca: yazıcam tabii, sallanma hadi...
öğrenci 1: niye bi tek ben? tek başına mı konuşuyodum ben yani? deli miyim ben?
hoca: lan fırlatacam şimdi anahtarlığı kafana, çıksana lan!
öğrenci: basket topu kimdeydi lan, atsanıza, teneffüste de fazla sallanmayın potaya gelin.
hoca: defol laan!!! numarası kaçtı bunun?
öğrenci 2: 360 hocam!
öğrenci 3: 1270!
öğrenci 4: 647, hehe...
öğrenci 5: 16! kikir kikir...
hoca: Allah belanızı versin hepinizin!



- siz konuşanlar dışarı.
- biz mi hocam?
- siz tabi. hayvan kadar oldunuz, bi susup oturamadınız. dinleyen arkadaşlarınızı da rahatsız ediyorsunuz.
- hocam, atmayın ya. devamsızlığım dolmuş zaten. kalıyorum bi saat devamsızlıkta.
- çık dışarı terbiyesiz herif, dersi bölme. yok yazmıycam.
- o zaman çıkayım hocam, sağolun. ehe..görüşürüz beyler. benden bu kadar.

(arkalardan)
- hocam ben konuşmuyodum gerçi ama yok yazmayacaksanız ben de çıkayım.

- sen!
- ben?
- evet sen. kalk bakiim ayağa!
- evet (kalkar)
- niye yapmıyorsun bakiim sen?
- neyi? (eğlenmek için salağa yatar)
- .... (cevaba çok sinirlenmiştir) bak bakiim arkadaşların ne yapıyor!
- .... (şöyle bi sınıfa göz gezdirir ve gayet lakayıt) oturuyolaar.
- (öfke kırmızısı ile)! çıkdışarııı!
- (gene sınıfa bakarak) yoksa oturmuyorlar mı?
- çıkdışarııııı! disipline verecem seni!
- iyi ama ne yaptım ki ben?
- çıkdışarıııı dedim sanaaa!
- iyi iyi tamam

evladım yeter konustugunuz..
-peki hocam
-cık dısari
-peki hocam (hoca beklemiyodur bozulur)
-hişş nereye??
-dısarı hocam
-gel iceri..bidaa da cıktıgını gormeyim.

[Sonbahardaki yeşil ağaç Sonbahar tadında hayatım bir sonbahar günü başladı. Mutsuz değilim her şeye dayanacak gücüm var lakin…bir de yalnızlığıma çare olsa. Hayat avucumun içinden akıp gidiyor ve ben tıklım tıklım kalabalığın arasında yalnız kalmayı beceriyorum. Başka bir noktaya dikilen gözlerim günlerce, aylarca, yıllarca hatta bir hayat boyu o boşluğun içinde kayboluyor. O boşluğun içinde gülüp yine o boşluğun içinde ağlayabiliyorum anca. Hangi umudun kapısını çalsam bana “yer yok” diyorlar. Siliyorum göz yaşlarımı ve arıyorum başka bir kapı. Kalbim acıyor… yok mu hiç çare. Ben boşluğun içinde boş boş yaşamaya mahkum muyum? Soruyorum kendime hata bende mi? Ama hiç kesin bir sonuç alamıyorum… Kalabalıklar artıyor artıyor ve daha da artıyor. Birden içine karışıyorum kalabalığın.İçine karışma ihtiyacı duyuyorum. Tahmin edilemez bir uğultu. Ne ben onların dediklerini anlayabiliyorum ne de onlar benim halimi. Bir umut arıyorum.Bu uğultunun içinde küçük bir merhamet kırıntısı aradığım benim. Uçsuz bucaksız bir şey değil ki aradığım. Küçük içten samimi ama dürüst bir gülümseme yetecek o kuytu boşluktan beni çıkarmaya. Ve belki o an içim ısınacak. Hayatım yaşamım da sevinecek mutlaka. Yıllarca siyaha mahkum yaşamım… birden toz pembe olacak. Bir de o gülümseyecek bana,sıcak ve içten. Sessiz bir gülümseme ile kalbimin pasını atacak. Ona söz vereceğim: “Bir daha seni asla karartmayacağım söz!” diyeceğim “O gencecik zamanın hep toz pembe kalsın ne olur ne olur sende kendini karartma kendini karartma ki ben de düşmeyeyim boşluğa” diyeceğim. Biliyorum mutlaka sevinecek. Ben kaldığım yerden yalnızlığımı bırakarak devam edeceğim hayatıma. İnsanlar beni anlayamayacak ama ben zorla anlatacağım onlara kendimi. Beni dinlemiyorlar mı sesimi daha da artıracağım. Anlamak istemiyorlar mı bir de sözlük koyacağım yanlarına koyacağım ki anlamaya çalışsınlar. Aslında haklılar bunca yıl hiç yalnızlık nedir çekmemiş, sevgisizlik nedir bilmemiş, en ufak ayrıntıları kendilerine dert edinmiş insanlar beni nasıl anlasınlar???Onlara sevmeyi, sevilmeyi, bu dünyada her derdin bir kurtuluşu olduğunu, dünyanın sahibinin onlar(!) olmadığını anlatacağım. Nice hastalar,muhtaçlar olduğunu, kendilerinin burun kıvırdığı hatasız hataların, fakir milyonerlerin onlar için ne anlamlar taşıdığını anlatacağım.Ve onlar adına hesap soracağım. Ben sonbaharda dünyaya gelmişim. Ağaçlar yapraklarını döküyormuş ben doğduğumda ama ben dökülmemişim hatta mevsime inat yeşil kalmışım. Yalnızlık gibi en büyük dert bile yıldıramaz beni. Ben ki sonbaharda yeşil kalma gücünü bulmuşum sert mevsime dayanmışım, üflesen uçacak insanlara mı dayanamayacağım?! Ben ve benim gibiler umutlar bitmez mutlaka vardır , umuda ulaşmak imkansız değildir ama zordur. Hayat siyah, boyalar ve boyamak ise bizim elimizdedir...bunu yazalı biraz zaman oluyor ben de ekleyeyim bari dedim her türlü yoruma açığım pek güzel olmasa da]

Sonbahardaki yeşil ağaç

       Sonbahar tadında hayatım bir sonbahar günü başladı. Mutsuz değilim her şeye dayanacak gücüm var lakin…bir de yalnızlığıma çare olsa. Hayat avucumun içinden akıp gidiyor ve ben tıklım tıklım kalabalığın arasında yalnız kalmayı beceriyorum.
Başka bir noktaya dikilen gözlerim günlerce, aylarca, yıllarca hatta bir hayat boyu o boşluğun içinde kayboluyor. O boşluğun içinde gülüp yine o boşluğun içinde ağlayabiliyorum anca. Hangi umudun kapısını çalsam bana “yer yok” diyorlar. Siliyorum göz yaşlarımı ve arıyorum başka bir kapı. Kalbim acıyor… yok mu hiç çare. Ben boşluğun içinde boş boş yaşamaya mahkum muyum? Soruyorum kendime hata bende mi? Ama hiç kesin bir sonuç alamıyorum… Kalabalıklar artıyor artıyor ve daha da artıyor. Birden içine karışıyorum kalabalığın.İçine karışma ihtiyacı duyuyorum. Tahmin edilemez bir uğultu. Ne ben onların dediklerini anlayabiliyorum ne de onlar benim halimi. Bir umut arıyorum.Bu uğultunun içinde küçük bir merhamet kırıntısı aradığım benim. Uçsuz bucaksız bir şey değil ki aradığım. Küçük içten samimi ama dürüst bir gülümseme yetecek o kuytu boşluktan beni çıkarmaya. Ve belki o an içim ısınacak. Hayatım yaşamım da sevinecek mutlaka. Yıllarca siyaha mahkum yaşamım… birden toz pembe olacak.
Bir de o gülümseyecek bana,sıcak ve içten. Sessiz bir gülümseme ile kalbimin pasını atacak. Ona söz vereceğim: “Bir daha seni asla karartmayacağım söz!” diyeceğim “O gencecik zamanın hep toz pembe kalsın ne olur ne olur sende kendini karartma kendini karartma ki ben de düşmeyeyim boşluğa” diyeceğim. Biliyorum mutlaka sevinecek.
Ben kaldığım yerden yalnızlığımı bırakarak devam edeceğim hayatıma. İnsanlar beni anlayamayacak ama ben zorla anlatacağım onlara kendimi. Beni dinlemiyorlar mı sesimi daha da artıracağım. Anlamak istemiyorlar mı bir de sözlük koyacağım yanlarına koyacağım ki anlamaya çalışsınlar. Aslında haklılar bunca yıl hiç yalnızlık nedir çekmemiş, sevgisizlik nedir bilmemiş, en ufak ayrıntıları kendilerine dert edinmiş insanlar beni nasıl anlasınlar???
Onlara sevmeyi, sevilmeyi, bu dünyada her derdin bir kurtuluşu olduğunu, dünyanın sahibinin onlar(!) olmadığını anlatacağım. Nice hastalar,muhtaçlar olduğunu, kendilerinin burun kıvırdığı hatasız hataların, fakir milyonerlerin onlar için ne anlamlar taşıdığını anlatacağım.
Ve onlar adına hesap soracağım.
   Ben sonbaharda dünyaya gelmişim. Ağaçlar yapraklarını döküyormuş ben doğduğumda ama ben dökülmemişim hatta mevsime inat yeşil kalmışım. Yalnızlık gibi en büyük dert bile yıldıramaz beni. Ben ki sonbaharda yeşil kalma gücünü bulmuşum sert mevsime dayanmışım, üflesen uçacak insanlara mı dayanamayacağım?!
   Ben ve benim gibiler umutlar bitmez mutlaka vardır , umuda ulaşmak imkansız değildir ama zordur. Hayat siyah, boyalar ve boyamak ise bizim elimizdedir...

bunu yazalı biraz zaman oluyor ben de ekleyeyim bari dedim her türlü yoruma açığım pek güzel olmasa da

tek resim ama benim çok hoşuma gitti 

zaman zaman birbirimizle atışsak da...



biz her zaman böyle birlik ve beraberlik içerisinde olacağız!
 

çarşı karışır
ÜYELER:
1)mithatcan
2)Pesimist DnZ
3)Monk
4)adler1903
5)AJAN
6)mert39
7)heavy-metal
8)jeoerdem
9)edali
10)missbusiness
11)maki_88
12)küçük kartal
13)hll.16
14)forza_bjk_01
15)kingbx
16)kose hakan
17)ReDD
18)cotton1
19)bSsRa
20)duncan3642
21)dj_mmg
22)x-women
21)!-bsra-!
22)j_depp
23)suzı
24)Efsane Savaşçı
25)hebunam
26)__JeLiBoN__


not:beşiktaş fun club'da adı geçenler alınmıştır.

beğendiniz mi??

eee biz teknolojik bir forumuz

Arkadaşlar bazı arkadaşlara takılıyorum ve belirtmek isterim ki tamamıyla şakadır.Bu yüzden bu resmi de kendi adımla açayım dedim.




işte açtığım dükkanın tabelası çaktırmayın çok karizmatik duruyor

Carrey ile Muzzy bir gün zorla camiye gidince olanlar olmuş tabi ne diyelim Allah kabul etsin

kırmızılı daha sarışın olduğu için o carrey siyahlı da muzzy o zamandan belliymiş ne oldukları

anasına bak oğlunu al bundan fena kaynana olur safinaz yandın

ikisi de değil,yumurta kinder süprizden çıkar